این بلاگ امروز دوباره به من برگشت :)
اما هر چی فکر کردم دیگه تعلق خاطری به اینجا ندارم

اینجا پر از عشق بودم اما بلاگ جدیدم رو از امروز پر کردم از تنهایی

چون هیچوقت هیچ کس نفهمید معنای عشقم رو

حرفی درد دلی کار بود بلاگم جدید در خدمت شماست

rainytime.persianblog.ir

قصه ی ما آدما مثل قصه ی شکوفه های بارون زده ی سر بهاره که وقتی میان نمیدونن چقدر صبر داشته این درخت که همچین شکوفه ای به ثمر نشسته

نمیدونم اما گاهی بعضی شکوفه ها از سر سرمای زندگی زود زود میسوزن بعضیاشون دیر از خواب پا میشن اما جاش با گرمای امید خدا روبرو میشن و بهار و بوی شبنم سر صبحش مستشون میکنه

هر چی که هست قصه ی این شکوفه ها میرسه به گل دادن و خوشبویی

که انگار نور آفتاب میون شبنم صبحگاهی چنان معجزه ای کرده با کیمیای وجودش که شکوفه ها پر شدن از احساس زیبایی

انقدر زیبا هستن که میبرنت تا اوج امید به خدا

اما اینجاست که میرسه دوره ی بلوغ

اینجاست که ریشه و برگ و درخت هر جور که تورو ساخته باشن بار میای

از سختی دانه ی گردو گرفته تا رنگ و لعاب سیب های سرخ بهشتی همه و همه پر میشن از عمل

اینجاست که اگه کارت کار نباشه باغبونت باغبون نباشه ثمرت بی ثمر و کرم خوردست

قشنگیه کار شاید همون اول به نظر بیاد اما شایدم توی این پایانه

روزی که دیگه پژمرده میشی و پایان این مسیر پر التهابه

اون روز اگه پر ثمر بودی با خوشحالی میری و اگه بی ثمر پر از حسرت

کاش شکوفه ی بهارم پر ثمر بشه پر از عشق و امید

من آدم خیالبافیم؟

نمیدونم منظور چیه نمیدونم اصلا معناش چیه؟

داشتن یه عشق واقعی خیال معنا داره؟

یا خواستن پولی که انقدر باشه که بگم زندگیمو خودم ساختم؟

شایدم گذران روزهای سخت خیالبافیه؟

کدومش؟

نمیدونم

حافظ معنای حرفتو نفهمیدم

نمیدونم معناش چیه

من از این دنیا مگه چی خواستم؟

یه بابای پولدار خواستم یا یه زن پولدار که زندگیمو مثلا زیر و رو کنه؟

یه عشق مجنون لیلی خواستم که تو قصه ها هم مثلش نباشه؟

خواستم این روزا پر از بی دردی و آسودگی باشه؟

به خدا من چیز زیادی نخواستم

خواستم؟

قدر خودمم حق ندارم؟

نمیدونم والا

اولین روز سال نو فقط خواستم بپرسم من کی هستم؟

برا خودم بگم یا شما؟

من هیچی نیستم

یه آدم معمولی - خیلی معمولی

یکی مثل همه ی آدمای این دنیا پر از آرزو و امید

یه دیوونه که نمیدونه خدا چرا آوردش به این دیار

اما میدونه که حالا که هست باید زندگی کنه

یکی که نه سواد درست حسابی داره

نه بلده خوب حرف بزنه

نه خوب بنویسه

اما شاید یه شنونده ی خوب واسه خیلی وقتا

هر چی از خودم میپرسم میبینم هم ساده هستم هم خط خطی

پر از گناهم مثل هر آدمی

اما پر از امیدم مثل خیلی آدما

هر چی که فکر میکنم که تعریفی از خودم بکنم

میبینم من هیچی نیستم جز یه حس سادگی

یه حس که پر از اشتیاق خوب بودنه

اما کاش همیشه بشه خوب بود

امروز که میشه آخرین روز سال فقط اومدم کمی تا قسمتی واسه خودم دعا کنم البته اگه از نظرت خوب بود تو هم برای خودت میتونی بگی آمین

خدایا آسمان دلم را همیشه صاف و ضلال نگاه دار تا در کرانه ی امیدش تنها نور مهربانی تو روشنایی بخش هر صبح و شامم باشد

خدایا با بهار نو دلم را بهاری ده که بی خزان باشد و دنیا دنیا خوشی حتی در میان ناراحتی ها میان دلم بیفکن

خدایا همیشه در یادم بینداز و مرا طوری محول کن که با تو بودن احسن حالهاست و بوی نفسهایم در کنار نام تو آرامش میگیرد

خدایا آدمی هستم و پر از اشتباه سال جدیدم را هر روز کم اشتباه تر از پیش بگردان و هیچ گاه یادت را از دلم بیرون مبر که مباشد پایم جایی بلغزد

خدایا مرا عاشق نگه دار عاشق عاشقانه هایت عاشق چیزهایی که تا ابد در گوشه ی دلم نقش ببندند و معنای انسانیت به این آدمی ببخشند

خدایا هر روز دنیایم را پر کن از درسهای جدید و در حد توانم مرا بیازمای و در حد لطفت نمره به این کارنامه ی بی مقدار ده

و آخرین کلام

خدایا مرا در حسرت این مگذار که آخرین روز هر سال در حسرت روزهای گذشته بمانم

به رحمت تو ای مهربانترین مهربانان

نزدیک عید شده و من در این فکرم که سال آینده چطور سالی برای من خواهد بود

سالی پر از خستگی های کم خوابی ها و پر از دردسرهای تازه که امیدوارم بتونم تمومش کنم چون این مسیر و محل گذر توی زندگی من خیلی تاثیر گذاره و من باید ازش بگذرم تا به خودم و دیگران ثابت کنم که یه مرد واقعی شدم

این روزا بیشتر از هر کسی شاید در سختی و رنجم اما کمترین احساس سختی رو میکنم چون باورم اینه که این روزها با همه ی سختی هاشون آخر خوبی دارن

مثل همون آیه که میگه پایان هر سختی آسانی است و منتظر این روزهای خوش و شاد زندگیم میمونم

بی دردسر بودن و آروم بودن رو دوست دارم اما الان باورم اینه اگه این روزای سخت نبودن هیچوقت قدر لحظه های خوب زندگیمو نمیدونستم

پس صبورم و با صبوریم به آیندم فکر میکنم و سعی میکنم تمومش کنم این قصه رو با خوشی

خدایا چنان کن سر انجام کار

تو خشنود باشی و ما رستگار

یه شب تو خواب وقت سحر

شهزاده ای زرین کمر

نشسته بر اسب سپید

میومد از کوه و کمر

میرفت و آتش به دلم میزد نگاهش

کاشکی دلم رسوا بشه

دریا بشه این دو چشم پر آبم

روزی که بختم وا بشه

بی یار بشه اون که اومد به خوابم

شهزاده ی رویای من شاید تویی

اون کس که شب در خواب من آید تویی تو

از خواب شیرین ناگه پریدم...

بیخیال من که فهمیدم چی شد هر کس باید میفهمید هم فهمید

هر روز و هر شب در انتظارم به خدا

دیروزی که رفت امروزی که میاد و فردایی که به انتظارشیم همه و همه به وسعت لحظه ها میگذرند و من هنوز میون این دو تا جمله موندم که چرا گاهی زود میگذره گاهی دیر؟

چرا گاهی اونقدر باید صبر کرد که ساعتها بگذرند و گاهی انقدر زود میگذرند که حتی نمیفهمی چطوری گذر کردن

میون لغزش ساعت فقط  به این فکر میکنم که شده جایی حسرت امروزو بخورم و خودم به  خودم میگم حواست باشه که جایی دوباره نلغزی ولی این روزا هم من میدونم هم خدای من که واسه تکاملم نیازمندم که کسی رو کنار خودم ببینم کسی که بودنشو الانم با همه ی نفسهام حس میکنم اما بیشتر از اینا بودنش رو میخوام

حس کردنش برام شاید برام حکم عطر بهار نارنجای باغای شیرازو داره یا شایدم بوی یاسی که پدر روزی توی باغچه کاشت و وقت بهار بوی زیباش آدمو دیوونه میکرد حالا برای منم اون همین بو و عطر میاره که با مستی و دیوونگیش روزهارو درست گام بردارم و شبا با آرامش دوباره آروم بگیرم

ای گل یاس

یاس من از نا امیدی نیست

دیوار بلند است و دست دلم از دیوار کوتاه کوتاه

ای عطر  گل یاس  یارم را بیار